Ik zit momenteel in de Ardennen in een huisje in vakantiepark La Boverie, vlakbij La Roche en Ardenne bij het dorpje Jupille. Als je bekend bent met vissen in de Ardennen ken je de plaats waarschijnlijk wel. Jupille bestaat uit een paar huizen en een brouwerij waar ze het bekende Belgische bier Jupiler brouwen.
Beneden aan de berg ligt de prachtige rivier de Ourthe. Deze rivier is de voornaamste reden dat ik naar België ben gekomen: ik kom hier om een weekje te gaan vliegvissen op forel en vlagzalm!
Gisteren ben ik aangekomen vanuit Nederland en met de nodige
omzwervingen – verkeerde afslag genomen op de rondweg rond Luik – kwam ik rond 18:00 bij La Boverie aan. Ik ben jaren geleden al eens een weekendje in dit huisje geweest en heb toen voor de eerste keer staande in een rivier gevist met de vlieg. Ik heb toen een stel goede kopvoorns en welgeteld één prachtige, kleine bruine forel gevangen. Ik was verkocht. Hierna wilde ik eigenlijk al lang weer eens teruggaan om een hele week te gaan vissen, en nu is het eindelijk zo ver. Het is nu vrijdagavond en ik vertrek pas volgende week vrijdag weer!Vanmorgen ben ik naar La Roche gereden om mijn permit de pêche te halen zodat ik officieel hier mag vissen. Volgens de eigenaar van de kleine hengelsportzaak schuin tegenover het postkantoor waar ik de vergunning heb aangeschaft is het momenteel nog niet toegestaan om wadend te vissen maar ik heb een nieuw waadpak meegenomen en ik zal deze dragen ook…
Over dit waden zonder toestemming kreeg ik nogal wat mails vanuit België... Okay, het is geen goed voorbeeld, maar ik heb het nu eenmaal gedaan. Ik zou het niemand aanraden om de regels aan zijn laars te lappen en ik zal het ook niet meer doen. Sorry, Belgische vissers!
Ik heb eindelijk een waadpak dat zelfs groot genoeg is voor mij (ik ben 2.02 meter lang) van het merk Scierra met bijpassende schoenen met viltzolen. Hiervoor moest ik het doen met een rubber waadpak waarvan het kruis op mijn knieën hing (deze heb ik wel meegenomen voor het geval dat) maar nu heb ik een pak van een speciale stof – Goretex - waar het water niet doorheen kan dringen. Aan het pak zit een kousvoet (stocking foot klinkt toch beter) van neopreen waarmee je in je schoenen gaat. Ik heb er nog een binnenpak van fleece bij, maar de temperatuur is momenteel net boven de 20 graden en dat is warm zat. Het kost een paar centen maar dan heb je ook wel wat.
Onder je waadpak kun je het beste lang ondergoed (longjohns) aantrekken dat het zweet opvangt. Ik heb dat nog niet maar ik heb wel een lange
hardloopbroek meegenomen die prima dienst doet. Het voordeel van die Goretex stof is dat de draadjes, mocht er een haak in blijven steken en de stof doet wijken, vrij eenvoudig weer in positie is te duwen. Komt er echt een scheurtje in dan heb ik nog een soort lijm die dat kan repareren. Sloop ik de hele boel, dan houdt het natuurlijk gewoon op (vandaar dat extra rubber pak)!Ik vis trouwens met een 9 voet Sage Graphite II 490 DS vliegenhengel, gemaakt voor een #4 lijn. Daarop heb ik een System 2 reel van Scientific Anglers en een Prestige #4 DT lijn van Snowbee. Daarnaast heb ik nog een extra viertje en een zesje meegenomen voor het geval er iets gebeurt met die hengel (ik heb er wel eens eentje tussen de deur van mijn auto gekregen door een plotselinge harde windvlaag…). Van SPRO draag ik een groot vliegvisvest dat kleiner is te maken door de onderkant er vanaf te ritsen, makkelijk als het diep wordt.
Zo, dat waren alle merken geloof ik!
Nadat ik mijn vergunning had gehaald, een grote vergunning waarmee je ook mag waden ook al mag het nog niet, ben ik weer teruggereden naar La Boverie en ben vlak voor de brug over de Ourthe naar beneden gereden naar het kanokampement dat daar is neergezet. Ik heb namelijk een plaats nodig om mijn auto te parkeren en het water in te gaan. Dat stukje grond is echter privé-terrein en ik wilde het gewoon maar gaan vragen. Gelukkig was de eigenaar een Vlaming en kon ik mezelf verstaanbaar maken zonder handen- en voetenwerk. Aangezien het nog niet zo druk is met toeristen kreeg ik toestemming om daar te staan als het niet druk was. Ze krijgen namelijk nog wel bedrijfsuitjes daar, dus ik moet het maar gewoon zien als ik er langs kom. De rivier lag er trouwens goed bij, ietsje gekleurd maar je kon alles goed zien.
Na deze toestemming had ik wel zin om eindelijk te gaan vissen! Ik reed naar boven waar mijn huisje is (helemaal bovenaan de berg), ging wat eten en zocht al mijn spullen bij elkaar. Volgens de hengelsportwinkelier beten de
forellen en de vlagzalmen momenteel goed in CDC (cul de canard oftewel in goed Nederlands eendekontveertjes) vliegjes en gelukkig had ik er al een paar gebonden. Deze waren wel wat te groot maar ik moest het er maar even mee doen voor het moment. Ik had in die winkel meteen even een zakje CDC-veertjes aangeschaft zodat ik in de avonduurtjes een stel van die vliegjes kon gaan maken. Ik heb namelijk mijn vliegbindspullen meegebracht zodat ik mijn assortiment kon aanvullen. Ik was redelijk lui geweest in de aanloop naar deze week en had helemaal niets extra’s gebonden. Gelukkig had ik al vrij veel vliegjes dus ik zat niet helemaal zonder. Wanneer dit stukje af is ga ik wel even een paar van die CDC vliegen in elkaar zetten!Nadat ik al mijn spullen in de auto had geladen ben ik weer naar de brug gereden, heb mijn auto geparkeerd en ben aan de verkleedpartij begonnen. Als eerste heb ik mijn hengel in elkaar gezet met een beginvliegje (een kleine Royal Wulff). Daarna heb ik mijn waadpak en schoenen aangetrokken, mijn vest daaroverheen en een kleine rugzak met een hoed (voor het geval dat) en een fles water. Rond drie uur stapte ik het water voorzichtig in. De bodem van de Ourthe bestaat namelijk uit kiezels en keien en het is niet aan te raden om je al te snel voort te bewegen. Ik ben namelijk al eens onderuit gegaan en ben toen hard met mijn knieën op de bodem terechtgekomen omdat mijn pak zo klein was dat mijn benen niet snel genoeg konden reageren. Dat probleem zal ik nu niet hebben door mijn ‘maatpak’.
De Ourthe is een redelijk snelstromend riviertje waarin je uit moet kijken dat de stroming je niet onderuit gooit. Gelukkig ben ik redelijk zwaar dus het water zal daar nog een redelijke kluif aan hebben! Toch moet je goed op je tellen passen want de combinatie stenen, algen en snelstromend water is een gevaarlijke.
De rivier is niet zo breed, ik denk een meter of tien tot vijftien, hoewel de juiste afstand schatten in het water vrij moeilijk is. Het werpen is dan ook niet zo’n heksentoer. Een nadeel is echter dat er aan de overkant bomen staan die
een beetje over het water hangen. Voor de vissen is dat een natuurlijke bescherming, voor de visser een extra moeilijkheid met werpen. Je wilt namelijk je vlieg onder de overhangende takken in de langzamer stromende stukken neerleggen omdat de vissen daar hun rustige ligplaats hebben. Gelukkig kun je met wat schuine worpen en een beetje durf die plekken wel bereiken. Ik zeg ‘durf’ omdat het wel een goede manier is om wat vliegjes kwijt te raken… Je blijft onherroepelijk wel eens haken in een boom en dan kun je je vliegje meestal wel vaarwel zeggen. Het voordeel van het zelf binden is dat je dan gewoon een nieuwe batch in elkaar zet in plaats van dat je naar de winkel moet rennen en ettelijke euro’s moet neertellen voor een stel vliegjes. Durf je echter niet onder de bomen te werpen, dan loop je heel wat vissen mis. Gewoon doen, dus.Ik begon te werpen vlakbij de brug maar het water stroomde daar wel erg snel. Langzaamaan ben ik toen de rivier afgezakt tot uiteindelijk een meter of driehonderd van de brug af. Ik wilde namelijk niet te ver gaan omdat het al zo laat was. Ik heb de tijd één keer gecheckt en toen was het vijf uur.
Het was niet eenvoudig om te vangen en ik heb redelijk wat verschillende vliegen geprobeerd. Ik ben voornamelijk met droge vliegen bezig geweest omdat ik nog nooit op een stromende rivier met de nimf heb gevist. Toch probeerde ik het, maar zonder succes. De droge vlieg bracht echter wel wat vis boven… voorntjes! Ik heb wel forellen zien zwemmen, en grote ook, maar die kreeg ik niet aan de haak. Er waren wel wat aanbeten van forellen, inclusief een mooie head-and-tail aanbeet, maar ik had de slag nog niet te
pakken. Je zag de forellen wel zwemmen wat de ervaring al heel goed maakte.De zon scheen op het water en ik voelde me net John Gierach op de Henry’s Fork. Het uitzicht was prachtig, het weer was goed en er waren vissen. Nu alleen nog vangen…
Ik begon met een piepklein voorntje en kreeg er uiteindelijk een stuk of zes te pakken. De moeilijkheid van het vissen op een snelstromende rivier is het feit dat het water niet overal even snel stroomt. Je wilt je vlieg daar leggenwaar de stroming wat minder is omdat de forellen proberen uit de snelle stroming te blijven. Je lijn ligt echter wel op het snelstromende water en gaat daardoor sneller dan je vlieg. Wanneer de lijn wordt strakgetrokken door de stroming wordt je vlieg meegetrokken en dat is tegennatuurlijk (een echte vlieg is zo licht dat deze altijd net zo snel gaat als het water). De vissen weten dat ook en zullen zo’n vlieg op dat moment nooit meer pakken. De vlieg ‘dragt’, zoals dat heet in vliegvistermen.
Het is de kunst om je vlieg zo lang mogelijk natuurlijk door de stroom te laten meevoeren. Hiervoor is een techniek ontwikkeld die ‘menden’ heet. In het kort komt dat neer op het omgooien van je lijn wanneer deze wordt meegevoerd door de stroming zodat de vlieg langer kan doorgaan zonder te ‘draggen’. Daarnaast kun je de lijn met een bocht stroomopwaarts werpen zodat de vlieg verder stroomafwaarts gaat dan de lijn, in ieder geval gedurende korte tijd. Dit is iets dat je niet leert wanneer je op stilstaand water vist maar op een rivier is het noodzaak. Ik kreeg het redelijk onder de knie, maar het blijft proberen en nog eens proberen.
Op een bepaald ogenblik hoorde ik in de verte wat gerommel en besloot langzaam terug te lopen en de plekken waar ik de forellen had gezien
nogmaals te proberen. Het tegen de stroming in lopen is een stuk lastiger dan met de stroming mee, zeker op een riviertje als de Ourthe. Met alle worpen die ik nog maakte schoot het dan ook niet echt op, maar uiteindelijk kwam ik weer bij de kano’s uit. Ik kleedde me om, haalde de hengel uit elkaar, ging de schuine helling naar de brug weer op en reed richting het huisje. Onderweg keek ik op de klok in mijn dashboard… 19:20! Ik had bijna viereneenhalf uur in het water gestaan zonder het door te hebben! Gelukkig ben ik hier alleen dus ik kan doen wat ik wil.Eigenlijk had ik nog een stuk willen gaan wandelen om wat aan mijn conditie en vetpercentage te werken (ik ben ook nog bodybuilder) maar zodra ik de auto uitstapte begon het te regenen en bliksemen, dus ik ging maar gewoon naar binnen. Na alle kleding te hebben uitgehangen heb ik gekookt (spinazie en kipfilet) en begon ik te schrijven.
Nu is het tijd om wat vliegjes te gaan binden! Morgen ga ik weer verder, hoewel er meer regen en zelfs hagel is voorspeld… We zien het wel!